środa, 5 czerwca 2013

Kostnica

Po ponad półrocznym oczekiwaniu wreszcie jest zapowiadany tekst o obrazku, który jest właściwie całkiem zwyczajnym, słabym filmidłem, ale na swój sposób wyjątkowym. Być może dlatego, że wiąże się z nim kilka fajnych wspomnień na przykład wyśmiewania głupoty twórców z grupą znajomych. Właściwie to na pewno dlatego. Tak wyszło, że tekst najpierw pojawił się na Szlamie. Ale z braku czasu wrzucam go tutaj.




Kiedy w kolorowym namiocie rozstawionym w samym centrum dużego miasta zobaczysz pudło z filmami za 5 zł, daj się ponieść, bo w tym kartonie możesz znaleźć coś co sprawi, że nic nie będzie już takie jak wcześniej. Płyta musi mieć kozacką okładkę, a tytuł musi wryć się w mózg. Moje życie można śmiało podzielić na dwa okresy przed Kostnicą i po Kostnicy. Nie jest to oczywiście żadne arcydzieło, ale nie jest to też najgorszy film z jakim przyszło mi się zmagać. Jest po prostu inny.
Niewątpliwym plusem jest to twórcy postanowili pójść na rękę wszystkim, którzy nie mają czasu na oglądanie filmów, (albo przez ciągle oglądanie dwudziestominutowych odcinków seriali zatracili umiejętność oglądania filmów bez robienia sobie przerw) i postanowili wrzucić kilka fabuł do jednego filmu. Reżyserem jest nie byle kto, bo sam Tobe Hooper odpowiedzialny między innymi za dwie części The Texas Chain Saw Massacre czy świetnego Poltergeista, więc koleś nie może się mylić i jak mówi, że ma być kilka filmów w jednym, to tak ma być i basta. Zatem do rzeczy.

Leslie Doyle, samotna matka wychowująca dwójkę dziec w poszukiwaniu szczęścia przeprowadza się do małego miasteczka w Kalifornii, w którym ma zajmować się tanatopraksją i usługami pogrzebowymi. Nastoletni Johnatan nie może pogodzić się z nagłą zmianą (przeprowadzka w połowie roku szkolnego!), pali papierosy i szybko wpada w konflikt z lokalnymi złymi dziećmi, a jego mała siostra Jaime,  po przekroczeniu progu i zobaczeniu pyta czy tatuś przyjechał razem z nimi.
Żeby było ciekawiej zakład pracy znajduje się w tym samym budynku, w którym ma zamieszkać cała rodzina. Zły dom sąsiaduje z klimatycznym cmentarzem spod ziemi wybija szambo, brakuje jeszcze wiszącej nad nim chmury bijącej gromami i siedzących na martwym drzewie sępów. Idealne warunki do wychowania dzieci.





Szybko okazuje się, że dom skrywa mroczną tajemnicę rodziny Fowlerów, poprzednich właścicieli domu pogrzebowego. Legenda głosi, że kiedy na świat przyszedł ich zdeformowany syn Bobby do ósmego roku życia go maltretowali, a później zamknęli w grobowcu. Dziesięć lat później znaleziono ich ze zgniecionymi czaszkami. Bobby żyje i nadal straszy mieszkańców. Być może Hooper poczuł, że wychodzi mu coś na kształt Leatherface’a, więc postanowił dodać trochę morderczych grzybów, które zaczęły obrastać całą posiadłość po tym jak do kanalizacji dostało się trochę krwi w czasie nieudolnie przeprowadzonej tanatopraksji. Leslie w ogóle nie zna się na swojej pracy, bo korzysta z podręcznika i nie potrafi nawet dobrze przyszyć oderwanej ręki. Kto dał jej tę pracę?
 


W międzyczasie okazuje się, że wejście do grobowca Fowlerów sprawia, że ludzie zachowują się jak  agresywni, natarczywi narkomani wymiotujący czarną mazią. Martwi wracają do życia, przyjaciele stają się wrogami, stróże prawa bestiami, a archetypiczna matka goni swoje dzieci z rzeźnickim nożem. Powoli dociera nas, że twórcy musieli czytać Lovercrafta, a zło i niedobro musi mieć swoje źródło w jakiejś przerażającej, pradawnej istocie, która właśnie się przebudziła. W podziemiach, w studni żyje wrażliwe na sól kuchenną stworzenie a’la Sarlacc, karmione przez Bobbiego ludźmi.
Twórcy pewnie już wiedzieli, że tego filmu nie da się uratować, a dni zdjęciowe powoli dobiegają końca, więc zorganizowali sobie poligon doświadczalny dla swoich pomysłów. I za to im dziękuję, bo wyszło dokładnie tak źle jak się spodziewałem.





wtorek, 28 maja 2013

Motórizer vol.2

No to jazda. Pierwsza piątka to już stuprocentowa graficzna masakra.

5.
Warhead-Speedway
Zdecydowanie najelpsza muzycznie płyta z całego zestawienia, kostucha na żużlowym motorze, czyli rzeźnia. Ale graficznie zbyt fajna żeby wylądować wyżej.

4.
Grim Reaper-Fear no evil
Też kostucha, ale wbijająca się kościelny witraż. Autor zobrazował jedno z moich marzeń.

3.
Goatsnake-Vol.1
Nie wygląda nadebiut doomowej kapeli. W niektórych krajach taka okładka rozgrzałaby do czerwoności fora dyskusyjne i to nie ze względu na fatalną grafikę. Kicz i nutka kontrowersyjności daje jej miejsce na podium.

2.
Battleaxe-Burn this town
Autorem jest prawdopodobnie sześcioletni fan Manowar. Technika: kredki świecowe Bambino na bloku technicznym.

1.
Pegazus-In metal we trust
Numer jeden mógł być tylko jeden. Twardziel na pegazomotorze przemierzający galaktykę. Szkoda, że kosmosie nikt nie usłyszy grzmotu jego choppera.

środa, 22 maja 2013

Co z tym Enderem?

 Czekałem na ten zwiastun i wreszcie się pojawił. Obejrzałem go sobie kilka razy i boję się.

Boję się, że powstanie piękna wizja reżysera zainspirowanego ksiązką O.S. Carda. Czy trailer jest krótką wersją tego filmu? Efekty, symulacje, wybuchy i  Ford z Kingsleyem. Czy pojawią się Locke i Demostenes, czyli wątek o wiele ważniejszy niż Szkoła Bojowa? Czy jak producenci zachęcą odpowiednią ilość popcornożerców do kin i na tym zarobią, to czy skuszą się na kontynuację? Czy w drugiej części Pequeninos będą uzbrojone i krwiożercze? Peter Jackson pokazał, że da się całkowicie olać ważne wątki i nie dać przy tym dupy, więc może coś z tego Endera będzie.

wtorek, 21 maja 2013

Blablabla, czyli nic nowego o Blade Runnerze. VOL.2


Ciąg dalszy wtórnego tekstu

W świecie stworzonym przez Philipa K. Dicka, żywe zwierzęta są bardzo rzadkie, a na ich posiadanie mogą pozwolić sobie tylko bardzo bogaci. W scenie, w której dochodzi do pierwszego spotkania Deckarda i Rachel, w jednym z monolitycznych budynków korporacji Tyrella występuje sztuczna, elektroniczna sowa. Ptak ten ma bardzo szerokie znaczenie symboliczne i występuje on w bardzo wielu kulturach. Sowa jest zwierzęciem wiodącym nocny tryb życia, dlatego często ma negatywne znaczenie, uważana jest za ptaka umarłych. W Biblii sowa, jest jednym ze zwierząt nieczystych. Piotr Kowalski w swoim Leksykonie ujął postrzeganie sowy w jednym zdaniu, którego mimo usilnych prób nie potrafiłbym ująć lepiej: „W obrazie zniszczenia i klęski, pochłaniającej Babilon, sowy symbolizują ostateczne pogrążenie się całej krainy w chaosie i mroku.” Może więc ona stanowić dopełnienie depresyjnej wizji przyszłości naszego świata, Babilonu przyszłości. Jednak biorąc pod uwagę kontekst sceny, w której się pojawia bardziej prawdopodobne wydaje się, że jest to nawiązanie do cech sowy, jako złego znaku omenu, zwiastuna złych wiadomości. Nie należy zapominać, że już wkrótce do Rachel dotrze wiadomość, która wywróci jej dotychczasowe życie do góry nogami. Analizując sceny z sową w kontekście całości dzieła, można również wysnuć wniosek, że Rachel czeka niechybna śmierć po ucieczce z Deckardem. Kolejnym zwierzęciem pojawiającym się w filmie, jest wąż. Stanowi on, element stroju scenicznego Zhory, która pracuje jako tancerka erotyczna. Według Biblii jest ona zatem jawnogrzesznicą. Samael w postaci węża, w rajskiej przypowieści, namawia Ewę do zgrzeszenia przeciwko woli stwórcy i zerwania jabłka z drzewa poznania dobra i zła. Podobnie jak Roy Batty namówił ją do buntu.

Najważniejszym zwierzęciem ukazanym w filmie jest, istota mityczna, nierealna. Jednorożec występujący we śnie Ricka Deckarda jest kluczem do zupełnie innego odbioru tego filmu. Symbolizuje on czystość moc i niewinność. Być może jest, wytworzony przez podświadomość blade runnera, obraz Rachel, do której wyraźnie coś czuje. Początkowo ta scena, jest bardzo konfudująca. Jednak warto ją zapamiętać podczas pierwszego spotkania z tym filmem, gdyż ostatnia scena filmu zawiera wyraźne odwołanie do snu Deckarda. Wspomniany na początku Gaff, ma nawyk składania i pozostawiania w różnych miejscach, figurek orgiami, oraz w jednym przypadku figurki zrobionej z zapałki. Otóż w scenie, której Deckard i Rachel postanawiają wspólnie uciec, tuż przed wyjściem, łowca znajduje jedną z figurek Gaffa w swoim mieszkaniu. Przedstawia ona jednorożca. Może to sugerować, że podobnie jak Deckard znał wspomnienia jakie zostały zaprogramowane w umyśle Rachel, tak samo Gaff zna sny, Dekcarda. Jest to delikatna sugestia, dotycząca człowieczeństwa Deckarda, czy może raczej jej braku. Podczas pierwszego spotkania, Rachel pyta Ricka, czy kiedyś sam poddał się testowi Voighta-Kampffa, pytanie pozostało bez odpowiedzi. Czy związek między nimi był zakazanym związkiem między człowiekiem, a maszyną, czy uczucie jakim blade runner obdarzył replikantkę, wynikało może z faktu, że sam jest replikantem. Autor, książki stworzył jego postać jako człowieka. To Ridley Scott postanowił wprowadzić ten wątek, pozostawiając stawiane przez siebie pytania bez odpowiedzi, tak by widz sam mógł zdecydować. Finałowa scena rozgrywająca się w budynku, w którym znajduje się mieszkanie JF Sebastiana, zabitego przez Roya podczas wizyty u Tyrella. Batty, replikant bojowy, przywódca buntu stracił osobę, którą wyraźnie kochał, Pris. Doprowadza go to do furii, postanawia zabić Deckarda, rozpoczyna się pogoń, po opuszczonym budynku. Łowca stał się zwierzyną, i zmuszony jest uciekać by ratować życie. Ciało Roya powoli odmawia posłuszeństwa, jego dłoń sama się zaciska. Jest to niewątpliwie znak rychłej śmierci. Aby zniwelować skutki zaciskania się palców prawej dłoni, wyciąga z drewnianej belki długi gwóźdź i przebija nim sobie dłoń. Jest to wyraźne nawiązanie do ukrzyżowania Jezusa. Zaczynamy rozumieć jak tragiczną postacią jest owładnięty manią, przedłużenia sobie życia Roy Batty. W kluczowej scenie filmu, ratuje Deckarda przed upadkiem z dachu budynku w ostatniej chwili łapiąc go za rękę. Pokazując swoje na chwilę swoje ludzkie oblicze. Później padają pamiętne słowa „I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate. All those moments will be lost in time... like tears in rain... Time to die.” Roy, z dumą opowiada swoje jedyne prawdziwe wspomnienia, a nie te sztucznie mu zaaplikowane. Jego wspomnienia umrą wraz z nim. Całej tej scenie, podobnie zresztą jak większości scen towarzyszy deszcz, który ma moc oczyszczającą i który być może zamaskował autentyczne łzy umierającego Roya.


sobota, 18 maja 2013

Motórizer vol.1

Po śniegu nie ma już śladu, wiosna w pełni na ulice masowo wylegli właściciele jednośladów z ogromną chęcią nadrobienia straconego czasu. I tak widzę jak sobie jeżdżą i mnie natknęło na zrobienie takiego małego zestawienia okładek z motywem motocykla. Okładek jest multum, ale większość z nich pochodzi z lat 60 i 70, więc na ogół przedstawiają one grupę kolesi obcisłych spodniach czasami jakąś laskę na motocyklu. Mówiąc krótko nic ciekawego. Mnie interesują jednak te perełki, które przedstawiają piekielne bolidy i inne dziwaczne wehikuły.




10
Orange Goblin-The big black
Angielski stoner/doomowy walec.Laska na motorze, kosmiczne tło i badziewna czcionka, czyli kicz kontrolowany.

 9
Desmond-The Bad Pack
  
Nie znam i nie licząc klipów z YT, właściwie nie słuchałem. Jakieś takie hardrockowe pitu-pitu z . Są nietoperze, wilk i demoniczna motocyklistka, więc się załapało.

8
The Second Wave: 25 Years of NWOBHM
Three way split z udziałem Girlschool, Tygers of Pan Tang i Oliver/Dawson Saxon. Truposz
 z wiosłem na plecach, Jack i szlug w kościstej łapie przebijający się przez Union Jacka. Nie wyobrażam sobie lepsze okładki dla takiego składaka.

7
Meat Loaf- Bat out of hell
Meat Loafa  kojarzę tylko z Rocky Horror Picture Show i jednej smętnej piosenki. Powstający z grobu rakietowy biker (SpazFrag666, to jednak nie jest) autorstwa legendarnego Richarda Corbena. Motyw kontynuowany również na  Bat out of hell II i III.

6
Judas Priest-Painkiller
Genialny album, (który powinien być ich ostatnim dziełem) zasługuje na genialną okładkę. Totalne przegięcie. Skrzydlaty metaliczny skurwiel na smoko-motorze z piłami zamiast kół.



CDN

czwartek, 16 maja 2013

Blablabla, czyli nic nowego o Blade Runnerze. VOL.1

Film nie pozostawia złudzeń, co do naszej przyszłości. Świat jaki znamy, zniknął podczas nuklearnej pożogi, wywołanej przez wojnę światową. W wyniku potężnych eksplozji, pył i dym zasłoniły słońce. Nasza planeta została zniszczona, ale ludzkość dzielnie prowadzi kolonizację nowych planet. Ziemianie są na każdym kroku zachęcani, do opuszczenia swoich domów i zostanie kolonistami. W dziele krzewienia ludzkiej cywilizacji, pomagają ludziom specjalnie zbudowane w tym celu androidy, zwane replikantami. Długość ich funkcjonowana jest ograniczona do okresu czterech lat.  Jak w typowej antyutopii, prawa znane nam współcześnie nie mają zastosowania w świecie przedstawionym w filmie. Obdarzone inteligencją replikanty wbrew prawom robotyki Asimova, buntują się przeciwko ludziom, dochodzi również do morderstw. Wyłapywaniem oraz eliminacją, zwanej eufemistycznie emeryturą, zbuntowanych robotów zajmują się blade runnerzy, łowcy androidów. Dar inteligencji oraz świadomość zbliżającej się śmierci skłania grupę  sześciu replikantów najnowszego typu, Nexus-6 do buntu oraz ucieczki na Ziemię, by odnaleźć swoich konstruktorów i zmusić ich do dezaktywacji systemu, określającego długość życia replikantów. Ginie 23 ludzi. Grupą buntowników dowodzi jasnowłosy, niebieskooki android Roy Batty, którego bardzo przekonująco gra Rutger Hauer, dla którego była to najważniejsza rola życia. Zadanie złapania i przeprowadzania na emeryturę, zbuntowanych Negusów-6 przydzielone otrzymuje Rick Deckard były policjant, blade runner, jeden z najlepszych w swoim fachu. Poczynania Deckarda śledzi inny policjant i jednocześnie blade runner, Gaff, który pomaga w tej sprawie.
         
Film otwiera scena pogrążonego w ciemności Los Angeles A.D 2019. Dolinę wypełniają światła, a w niebo strzelają płomienie. Jest to niewątpliwie wizja piekła, które człowiek sam sobie zgotował, a zrazem wstęp do mrocznego i przeludnionego świata przyszłości, w którym ciągle pada, a powietrzu pełno jest dymu i pyłu. W tle wyróżniają się wyraźnie dwa potężne budynki, należące do Tyrell Corporation. To właśnie tam replikanty, szukają swojego twórcy. Jeden z nich Leon Kowalski, zostaje pracownikiem firmy, jednak podczas testu Voighta-Kampffa, zabija człowieka i ucieka. Test ten polega, na podłączeniu do aparatury mierzącej puls, szybkość oddechu oraz co najważniejsze reakcję źrenic, na bodźce uczuciowe. Kiedy Leon otrzymuje pytanie, dotyczące żółwia przewróconego nogami do góry, zaczyna się denerwować i reagować krzykiem. Podczas pytania o swoją matkę, strzela do prowadzącego test pracownika Tyrell Corporation.

Oczy od wieków uważane są za tak zwane zwierciadło duszy. Uważa się, że na podstawie koloru, wielkości, rodzaju oprawy, błysku, wilgotności można wiele dowiedzieć się o człowieku. To właśnie przekonanie, stało się podstawą fikcyjnego testu Voighta-Kampffa, dzięki któremu można wykryć replikanta. Reakcja Leona była jednak nietypowa, wynikała raczej ze zdenerwowania oraz strachu przed zdemaskowaniem. Przede wszystkim jednak miał on jednak świadomość tego, kim jest, że został stworzony przez człowieka oraz, że zostało mu już bardzo niewiele czasu. Zupełnie inny wynik miało badanie przez Deckarda, Rachel również, replikantki model Nexus-6, będącej osobistą asystentką Tyrella, który po teście, triumfuje nad Deckardem, który dopiero po stu pytaniach kontrolnych podczas testu, miał pewność, że jest ona replikantką. Standardowo wystarczyło około 20 pytań. Rachel w przeciwieństwie do Leona, myślała, że jest człowiekiem. W przekonaniu tym podtrzymują ją wspomnienia, które zostały zaszczepione Nexusom-6, jako coś dzięki czemu łatwiej jest kontrolować roboty. Aby uzyskać pewność co do swojej tożsamości, Rachel odwiedza Deckarda w jego mieszkaniu, a ten recytuje z pamięci jej wspomnienia, które okazują się w rzeczywistości wspomnieniami bratanicy Tyrella. Rachel uświadomiła sobie zatem, że nie jest tym za kogo się uważała, jest sztucznym, stworzonym przez człowieka organizmem. Oczy Rachel zalewają się łzami, na ile była to reakcja zaprogramowana reakcja cyber organizmu, a na ile reakcja uczuciowa? Oczy są jednym z narzędzi, dzięki którym zapisują się nasze wspomnienia. Dla replikantów namiastkę wspomnień stanowią zdjęcia. Batty wspomina o pliku zdjęć (”Did you get Your precious photos?”), który Leon zostawił w swoim mieszkaniu, a które to zdjęcia posłużyły Deckardowi do wytropienia, replikantki Zohry.

W niektórych momentach filmu można zauważyć bijące z oczu androidów światło, widać je szczególnie dobrze w czasie wizyty Rachel w mieszkaniu Deckarda, oraz u Pris w mieszkaniu JF Sebastiana. Sam Sebastian również jest bardzo ciekawą postacią. Pracuje dla Tyrell Corporation jako twórca replikantów. Cierpi on na chorobę, którą określa jak syndrom Matuzalema, czyli najprawdopodobniej progerię. Choroba ta polega na przyspieszeniu procesu starzenia się. W chwili, w której poznajemy JF, ma on 25 lat, ale wygląda na co najmniej dwadzieścia lat starszego. Jego mieszkanie jest pełne stworzonych przez niego robotów-zabawek, których uważa za swoich przyjaciół. Pewnego wieczora przygarnia do siebie replikantkę Pris, która została tam wysłana przez Roya, dzięki informacjom Hannibala Chew. JF Sebastian ze względu na swoją rzadką chorobę jest skazany na życie na Ziemi, bez możliwości opuszczenia jej i przeprowadzenia się do kolonii pozaziemskich. Jego choroba zbliża, go bardzo do replikantów. Podobnie jak oni, bardzo szybko się starzeje i podobnie jak oni ma świadomość nieuchronnej, przedwczesnej śmierci. Jest on postacią tragiczną, żyjącą w izolacji, samotnie w olbrzymim budynku otoczony jedynie przez stworzone przez samego siebie zabawki. 

Istotną sceną, która naprowadza na kolejny trop w zrozumieniu filmu, jest scena wizyty u twórcy sztucznych oczu, pana Chew, którego w poszukiwaniu swojego twórcy odwiedzają Roy Batty oraz Leon Kowalski. Batty wypowiada wtedy pamiętne słowa „Fiery the angels fell; deep thunder rolled around their shores; burning with the fires of Orc”. Jest to jawne odwołanie do poematu Williama Blake’a America: a prophecy. Poemat został opublikowany w 1793 i opowiada o rewolucji amerykańskich osadników przeciwko zwierzchnictwu korony angielskiej. Uścilając, Batty nie używa dokładnego cytatu, a raczej parafrazuje fragment, który w oryginale brzmi “Fiery the Angels rose,  as they rose deep thunder roll'd  Around their shores: indignant burning with the fires of Orc “ Polski lektor w wersji standardowej, kinowej wersji Blade Runnera, tłumaczy te słowa w następujący sposób: “Pośród płomieni upadły anioły i wszędzie wokół rozległ się huk gromu, gniew rewolucji jasnym ogniem płonął.” Słowo Orc w utworze Williama Blake’a pochodzi z mitologii Rzymu, od imienia Orcus (Orkus) będącego odpowiednikiem greckiego Hadesa. Orc, jest duchem rewolucji, destrukcyjnym, brutalnym i krwawym, który jednak powołuje do życia nowy świat, obalający wcześniej stary porządek. Owe upadłe anioły to właśnie replikanci, którzy spadli z nieba, uciekając z pozaziemskich kolonii niosąc ze sobą ogień rewolucji, z całą jego gwałtownością. Nexusy, nie mają oporów przed zabijaniem ludzi, którzy wykorzystywali ich jako siłę roboczą oraz żołnierzy. Batty stoi na czele robotów-rebeliantów, występując przeciwko swoim dotychczasowym panom. Jego postać jest bardzo podobno do postaci Lucyfera, spadającego z nieba jak piorun,zupełnie jak w przytoczonym wyżej cytacie przywódcy replikantów, który ciągnie za sobą swoich zwolenników.

CDN

środa, 3 kwietnia 2013

Trip Time



Od dziecka kojarzyłem godzinę 19:00 jako czas dobranocki. W niedzielę Disney, w piątki niebieski kosmita zmieniający kształty. Była jeszcze Polonia 1 z całą masą japońskich animacji z polskim lektorem nałożonym na włoski dubbing, żółwie ninja i inne tego typu twory. Było też Cartoon Network, które obecnie zarezerwowało godzinę 19:00 (przynajmniej w piątki) na jedną z najbardziej psychodelicznych animacji przeznaczonych dla dzieci jaką kiedykolwiek przyszło mi oglądać. Żeby było jasne, Chojrak, Krowa i Kurczak czy Bill i Mandy też są zdrowo poryte jednak to co stworzył reżyser i scenarzysta Pendelton Ward bije na głowę wszystko co do tej pory widziałem.



Adventure Time (Pora na przygodę) opowiada o przygodach Finna i Jake'a, pary dzielnych pogromców potworów i obrońców uciśnionych. Finn jest człowiekiem, którego marzeniem jest zostanie największym bohaterem w historii bajkowej krainy Ooo. Jake natomiast jest zmiennokształtnym, gadającym psem, najlepszym przyjacielem Finna. Obydwaj są dzielni i mają bardzo wysokie standardy moralne co tworzy z nich parę niemal nieskazitelnych bohaterów.  Kraina, w której przyszło im żyć jest zamieszkana przez całą masę istot wyjętych prosto z kwaśno-psychodelicznych wizji. Momentami przypomina dwugłową hybrydę Thomspona i Burroughsa odgrywającą z nudów scenki z Altered States. Wcale nie przesadzam, a oto dowód:

 Dwóm głównym bohaterom towarzyszy chodzący gameboy imieniem Beemo (BMO), który stanowi połączenie zwierzątka domowego i konsoli do gier. Finn jak każdy szanujący się bohater broni honoru ukochanej białogłowy, księżniczki. Balonowej (Princess Bubblegum). Twórcy już postawili jednak na przystosowanie dzieci do prawdziwego życia gdzie księżniczki na ogół zamykają swoich adoratorów w pokoju z napisem friendzone. O względy królewny walczy również zły Lodowy Król (Ice King), władca lodowej krainy, który dostaje regularny wpierdol od Finna i Jake'a.

Ilość chorych scen i postaci jest tak wysoka, że nie starczyło by mi tu miejsca ani ochoty na wymienienie chociażby połowy z nich. Wspomniałem, że Kraina Ooo powstała prawdopodobnie w wyniku wojny atomowej? Czasami wspomina się w serialu o Wielkiej Wojnie Grzybów, która miała miejsce tysiąc lat temu. Gdzieniegdzie pojawiają się odpady naszej cywilizacji takie jak samochody czy zniszczone miasta. To taki dodatkowy smaczek, który sprawia, że Cartoon Network konsekwentnie kroczy wytyczoną lata temu drogą. A warto wspomnieć jeszcze o genialnym Chowderze czy Flapjacku. Dzieje się.

czwartek, 28 marca 2013

Graj szybko albo giń.

Ciekawe wieści nadeszły ze Śląska. Kwadraciok Records szykuje składankę zatytułowaną "Za szybko, za krótko", na której znajdą się utwory nie dłuższe niż 20 sekund. Wbrew pozorom nie będzie to przekrój przez polski grindcore. Na składaku docelowo ma pojawić się 100 kapel, wśród nich oczywiście powracający Castet, grajndkorowcy z Ass to mouth, thrashowy Terrordome czy zimnofalowe Wieże Fabryk.  Pierwsze dziesięć kawałków do odsłuchania tutaj.



wtorek, 26 marca 2013

Fury z Fury Road

Tak jest! Max Rockatansky powróci już w przyszłym roku. Domyślam się, że może z tego wyjść totalna sraka, chociaż z drugiej strony żydożercę Gibsona zastapił batmanowy Bane oraz Sam Fisher z nadchodzącego Splinter Cella. Takie krótkie spojrzenie na pojazdy:
 

No ja się jaram.

środa, 20 marca 2013

Papa

 Medialna masturbacja papieżem trwa nieprzerwanie od kilku tygodni. Najpierw zachwycano się, że Jozo zmieni buty z czerwonych na brązowe, później była mewa siedząca na kominie, a teraz Kraśko i Pałasiński rozpływają się nad tym jaki z tego nowego papy normalny człowiek, bo jeździł autobusem  i wsiadł do windy z normalnymi ludźmi. Wszyscy moi kandydaci na nowego papieża odpadli, a jednym z nich był Papa Emeritus.

Dzisiejszy kącik muzyczny poświęcę na szwedzkich grajków z Ghost. Póki co wydali jeden album zatytułowany Opus Eponymous, który to z przyjemnością katuję od jakiegoś czasu w oczekiwaniu na kwietniową premierą drugiego krążka Infestissumam. Heavy metal na tyle spokojny i klasyczny, że trudno uwierzyć, że nie jest to jakieś wykopalisko z lat siedemdziesiatych tylko całkowita nowość. Mało tego, że robią świetną muzykę to mają jeszcze zajebisty imidż. Wspomniany wyżej Papa Emeritus w papieskiej stylizacji z wymalowaną na ryju czachą jest otoczony przez grupę zamaskowanych mnichów. Ja się jaram. Tak się prezentują w teledysku do singla z zapowiedzianej na kwiecień plytki.


piątek, 15 marca 2013

Festiwal Kocham Dziwne Kino 2013

Wstydem byłoby pominięcie na tym blogu imprezy jaką jest Festiwal Kocham Dziwne Kino, więc nie pomijam. Impreza odbędzie się w dniach 9-10 sierpnia w Pabianicach (koło Łodzi) w lokalnym kinie Tomi. Mały budynek , w którym jako dzieciak płakałem po śmierci Mufasy oraz ćwiczyłem salta po Matriksie. Po lewej stronie kasa, obok stoisko z żarciem, wszędzie zapach popcornu.  Miejsce uratowane przed śmiercią przez entuzjastę, który w jego modernizację wpakował mnóstwo kasy.

Rok temu na imprezie nie byłem mimo, że wszystko działo się w moim mieście, ale wiadomo, rozjazdy i tak dalej. W tym roku planuję być na miejscu i wchłaniać duże ilości gumowych potworów, słabej animatroniki i flaków. Nie ma co więcej pisać, po prostu zapowiadam swoją obecność i tyle. Dorzucam stronkę imprezy, na której znalazłem obszerną bazę Dziwnego Kina. Mnóstwo staroci i inne ciekawostki, które wywołują we mnie kompleksy, bo z każdą literką alfabetu uświadamiam sobie jak niewiele jeszcze widziałem. Ale skąd brać czas, ja się pytam?

piątek, 8 marca 2013

Ratunek przed zapomnieniem


Marzec przyszedł więc wypadałoby odkurzyć pajęczyny i przewietrzyć nietoperze. Czas upłynął mi na przyjmowaniu Ketanolu w żyłę i staraniu się o papier dzięki któremu będę mógł zarejestrować się jako bezrobotny z tak zwanym wyższym. Czas traciłem oglądając szmiry wszelkiego typu. Co ciekawe najlepsze z nich zaserwowała telewizja (właściwie to nie wiem czy jestem tym zdziwiony). TV Puls, czyli telewizja którą wszyscy moi rozmówcy kojarzą z telewizją religijną. Dawniej była to chyba telewizja Niepokalanów i faktycznie stanowiła konkurencję dla mediów Rydzyka. Oprócz koreańskich seriali pokazują też sporo durnych filmów.

Pierwszy z nich zaatakował mnie w pijackim widzie postacią wielkiego rekina skaczącego po plaży. Ten rekin nie tylko skakał po tej jebanej plaży, ale walczył też z wojskowym łazikiem. Żałuję, że nie byłem trzeźwy. Na szczęście następnego dnia znalazłem tytuł i obejrzałem całość. Dziełem tym okazał się film Super Shark. Obiecujący tytuł, miażdżąca końcówka.

 


Jakiś czas po tym ciosie w twarz, Puls zaprezentował kolejny horror ichtiologiczny. Co może być straszniejsze niż gigantyczny rekin mutant? Odpowiedź jest aż nazbyt oczywista. Rekin gigant z dwiema głowami. Tym razem grupa młodych i pięknych oprócz monstrum zmaga się również z zapadającym się atolem. Trzyma w napięciu. I to wszystko za parę złotych w podstawowym pakiecie kablówki.   

 

 Póki co nie jestem w stanie obejrzeć filmu zawierającego w sobie kilka fabuł, o którym zacząłem pisać. Głównym powodem jest to, że na trzeźwo nie mogę go oglądać, bo już napisy wywołują odruch Pawłowa i cały zaśliniony szukam ręką jakiejś butelki, a po prostu ostatnio rzadko piję. Tak czy inaczej pojawi się jakiś mały tekścik promocyjny pewnego lokalnego festiwalu wszelkiej filmowej tandety.

czwartek, 29 listopada 2012

Obrazek zastępczy

Zamiast obiecanego wpisu o pewnym kvltowym filmie, będzie obrazek. Bieganie po opanowanym plagą mieście Dunwall wymaga dużo czasu i częstego szukania palcami klawisza F5. Na dodatek, przejście jej raz to za mało, a szukanie kolejnych sposobów na dojście z puntu A do B jest uzależniające.


Zamiast napisania porządnej notki, jak Pambuk przykazał, wspaniała sentencja z którą zgadzam się pełni. W tle przypadkowe szczucie cycem.

czwartek, 8 listopada 2012

W poczekalni stoi wiadro flaków.

Powoli smaży się tekścik, o kilku fabułach zamkniętych w jednym filmie. Tymczasem, temat zastępczy w postaci bardzo milutkiego klipu. Municipal Waste jest najciekawszym produktem nowej fali thrashu. Mało tego, że potrafią w dwuminutowym kawałku upchać potężną dawkę riffów, to jeszcze dorzucają w bonusie świetne teksty poruszające tak bliskie mojemu sercu tematy jak śmierć, piwo i nuklearna pożoga. W tym miejscu należy zaznaczyć, że nie robią tego na sztywno jak Sodom czy Slayer, a kontynuują raczej staroszkolny, metalowy humor w stylu Tankard.





 Nie mogę zdecydować czy bardziej podoba mi się radioaktywny bełt czy wypruwanie flaków motocyklem.
 I tak przy okazji. Nie mam nic do Sodoma czy Slayera, po prostu śmiertelnie poważny opis walki na żarcie w szkolnej stołówce bardziej mi się podoba niż dajmy na to, Agent Orange.

Soldiers from all grades choose sides
Combat has begun. Who will survive?
Teachers run in fear fleeing the hall
No one can escape the food brawl


Jedno jest pewne, chłopaki utrzymują dobre tempo wydawania nowych rzeczy, które może trochę tracą na świeżości, ale to nie stanowi problemu, bo bronią się muzyką oraz świetną oprawą w postaci zajebistych klipów, grafik i projektów pobocznych, z których wymienię tylko Cannabis Corps, czyli  tribute band Cannibal Corpse z tą różnicą, że krew zastępują bolki i gravity bongi. Tytuły kawałków nawiązują do oryginałów i tak zamiast I cum blood mamy I cum bud, a zamiast Addicted to vaginal skin mamy Addicted to hash in a tin. Ten band współtworzy basista Municipali, Landphil a do niedawna również Randy Blythe, który ostatnio boryka się z Czeskim wymiarem sprawiedliwości. Blythe udzielał się również w tworzeniu słodkiej kukiełkowej produkcji Blood Vomits razem z wokalistą Municipal Waste Tonym i Oderusem z GWAR.