czwartek, 28 marca 2013

Graj szybko albo giń.

Ciekawe wieści nadeszły ze Śląska. Kwadraciok Records szykuje składankę zatytułowaną "Za szybko, za krótko", na której znajdą się utwory nie dłuższe niż 20 sekund. Wbrew pozorom nie będzie to przekrój przez polski grindcore. Na składaku docelowo ma pojawić się 100 kapel, wśród nich oczywiście powracający Castet, grajndkorowcy z Ass to mouth, thrashowy Terrordome czy zimnofalowe Wieże Fabryk.  Pierwsze dziesięć kawałków do odsłuchania tutaj.



wtorek, 26 marca 2013

Fury z Fury Road

Tak jest! Max Rockatansky powróci już w przyszłym roku. Domyślam się, że może z tego wyjść totalna sraka, chociaż z drugiej strony żydożercę Gibsona zastapił batmanowy Bane oraz Sam Fisher z nadchodzącego Splinter Cella. Takie krótkie spojrzenie na pojazdy:
 

No ja się jaram.

środa, 20 marca 2013

Papa

 Medialna masturbacja papieżem trwa nieprzerwanie od kilku tygodni. Najpierw zachwycano się, że Jozo zmieni buty z czerwonych na brązowe, później była mewa siedząca na kominie, a teraz Kraśko i Pałasiński rozpływają się nad tym jaki z tego nowego papy normalny człowiek, bo jeździł autobusem  i wsiadł do windy z normalnymi ludźmi. Wszyscy moi kandydaci na nowego papieża odpadli, a jednym z nich był Papa Emeritus.

Dzisiejszy kącik muzyczny poświęcę na szwedzkich grajków z Ghost. Póki co wydali jeden album zatytułowany Opus Eponymous, który to z przyjemnością katuję od jakiegoś czasu w oczekiwaniu na kwietniową premierą drugiego krążka Infestissumam. Heavy metal na tyle spokojny i klasyczny, że trudno uwierzyć, że nie jest to jakieś wykopalisko z lat siedemdziesiatych tylko całkowita nowość. Mało tego, że robią świetną muzykę to mają jeszcze zajebisty imidż. Wspomniany wyżej Papa Emeritus w papieskiej stylizacji z wymalowaną na ryju czachą jest otoczony przez grupę zamaskowanych mnichów. Ja się jaram. Tak się prezentują w teledysku do singla z zapowiedzianej na kwiecień plytki.


piątek, 15 marca 2013

Festiwal Kocham Dziwne Kino 2013

Wstydem byłoby pominięcie na tym blogu imprezy jaką jest Festiwal Kocham Dziwne Kino, więc nie pomijam. Impreza odbędzie się w dniach 9-10 sierpnia w Pabianicach (koło Łodzi) w lokalnym kinie Tomi. Mały budynek , w którym jako dzieciak płakałem po śmierci Mufasy oraz ćwiczyłem salta po Matriksie. Po lewej stronie kasa, obok stoisko z żarciem, wszędzie zapach popcornu.  Miejsce uratowane przed śmiercią przez entuzjastę, który w jego modernizację wpakował mnóstwo kasy.

Rok temu na imprezie nie byłem mimo, że wszystko działo się w moim mieście, ale wiadomo, rozjazdy i tak dalej. W tym roku planuję być na miejscu i wchłaniać duże ilości gumowych potworów, słabej animatroniki i flaków. Nie ma co więcej pisać, po prostu zapowiadam swoją obecność i tyle. Dorzucam stronkę imprezy, na której znalazłem obszerną bazę Dziwnego Kina. Mnóstwo staroci i inne ciekawostki, które wywołują we mnie kompleksy, bo z każdą literką alfabetu uświadamiam sobie jak niewiele jeszcze widziałem. Ale skąd brać czas, ja się pytam?

piątek, 8 marca 2013

Ratunek przed zapomnieniem


Marzec przyszedł więc wypadałoby odkurzyć pajęczyny i przewietrzyć nietoperze. Czas upłynął mi na przyjmowaniu Ketanolu w żyłę i staraniu się o papier dzięki któremu będę mógł zarejestrować się jako bezrobotny z tak zwanym wyższym. Czas traciłem oglądając szmiry wszelkiego typu. Co ciekawe najlepsze z nich zaserwowała telewizja (właściwie to nie wiem czy jestem tym zdziwiony). TV Puls, czyli telewizja którą wszyscy moi rozmówcy kojarzą z telewizją religijną. Dawniej była to chyba telewizja Niepokalanów i faktycznie stanowiła konkurencję dla mediów Rydzyka. Oprócz koreańskich seriali pokazują też sporo durnych filmów.

Pierwszy z nich zaatakował mnie w pijackim widzie postacią wielkiego rekina skaczącego po plaży. Ten rekin nie tylko skakał po tej jebanej plaży, ale walczył też z wojskowym łazikiem. Żałuję, że nie byłem trzeźwy. Na szczęście następnego dnia znalazłem tytuł i obejrzałem całość. Dziełem tym okazał się film Super Shark. Obiecujący tytuł, miażdżąca końcówka.

 


Jakiś czas po tym ciosie w twarz, Puls zaprezentował kolejny horror ichtiologiczny. Co może być straszniejsze niż gigantyczny rekin mutant? Odpowiedź jest aż nazbyt oczywista. Rekin gigant z dwiema głowami. Tym razem grupa młodych i pięknych oprócz monstrum zmaga się również z zapadającym się atolem. Trzyma w napięciu. I to wszystko za parę złotych w podstawowym pakiecie kablówki.   

 

 Póki co nie jestem w stanie obejrzeć filmu zawierającego w sobie kilka fabuł, o którym zacząłem pisać. Głównym powodem jest to, że na trzeźwo nie mogę go oglądać, bo już napisy wywołują odruch Pawłowa i cały zaśliniony szukam ręką jakiejś butelki, a po prostu ostatnio rzadko piję. Tak czy inaczej pojawi się jakiś mały tekścik promocyjny pewnego lokalnego festiwalu wszelkiej filmowej tandety.

czwartek, 29 listopada 2012

Obrazek zastępczy

Zamiast obiecanego wpisu o pewnym kvltowym filmie, będzie obrazek. Bieganie po opanowanym plagą mieście Dunwall wymaga dużo czasu i częstego szukania palcami klawisza F5. Na dodatek, przejście jej raz to za mało, a szukanie kolejnych sposobów na dojście z puntu A do B jest uzależniające.


Zamiast napisania porządnej notki, jak Pambuk przykazał, wspaniała sentencja z którą zgadzam się pełni. W tle przypadkowe szczucie cycem.

czwartek, 8 listopada 2012

W poczekalni stoi wiadro flaków.

Powoli smaży się tekścik, o kilku fabułach zamkniętych w jednym filmie. Tymczasem, temat zastępczy w postaci bardzo milutkiego klipu. Municipal Waste jest najciekawszym produktem nowej fali thrashu. Mało tego, że potrafią w dwuminutowym kawałku upchać potężną dawkę riffów, to jeszcze dorzucają w bonusie świetne teksty poruszające tak bliskie mojemu sercu tematy jak śmierć, piwo i nuklearna pożoga. W tym miejscu należy zaznaczyć, że nie robią tego na sztywno jak Sodom czy Slayer, a kontynuują raczej staroszkolny, metalowy humor w stylu Tankard.





 Nie mogę zdecydować czy bardziej podoba mi się radioaktywny bełt czy wypruwanie flaków motocyklem.
 I tak przy okazji. Nie mam nic do Sodoma czy Slayera, po prostu śmiertelnie poważny opis walki na żarcie w szkolnej stołówce bardziej mi się podoba niż dajmy na to, Agent Orange.

Soldiers from all grades choose sides
Combat has begun. Who will survive?
Teachers run in fear fleeing the hall
No one can escape the food brawl


Jedno jest pewne, chłopaki utrzymują dobre tempo wydawania nowych rzeczy, które może trochę tracą na świeżości, ale to nie stanowi problemu, bo bronią się muzyką oraz świetną oprawą w postaci zajebistych klipów, grafik i projektów pobocznych, z których wymienię tylko Cannabis Corps, czyli  tribute band Cannibal Corpse z tą różnicą, że krew zastępują bolki i gravity bongi. Tytuły kawałków nawiązują do oryginałów i tak zamiast I cum blood mamy I cum bud, a zamiast Addicted to vaginal skin mamy Addicted to hash in a tin. Ten band współtworzy basista Municipali, Landphil a do niedawna również Randy Blythe, który ostatnio boryka się z Czeskim wymiarem sprawiedliwości. Blythe udzielał się również w tworzeniu słodkiej kukiełkowej produkcji Blood Vomits razem z wokalistą Municipal Waste Tonym i Oderusem z GWAR.


środa, 31 października 2012

Nasze święto

Tak się jakoś złożyło, że na blogowanie zebrało mi się w okolicach Halloween.Czas świątecznych odcinków specjalnych, dekorowania czaszkami stron internetowych oraz, jeśli wierzyć filmom, dzieciaków tłumnie maszerujących amerykańskimi przedmieściami od domu do domu polując na słodycze. Nigdy nie byłem amerykańskim dzieciakiem, ale nadal lubię Halloween. Zastanawiałem się nad tym co by tu napisać skoro i tak planuję tutaj sporo pisać o gumowych potworach i flakach. Wtem, przypomniałem sobie, że od paru lat staram się wywołać fałszywe wspomnienia związane z tym dniem. Bo jednak żałuję, że nigdy nie było mi dane biegać po domach w przebraniu Pinheada i szantażować ludzi głośnym trick or treat. No i sobie wmawiam te fałszywe wspomnienia chyba najbardziej halloweenową piosenką jaką mieszkaniec Europy może sobie wyobrazić.

Był rok 1962. Amerykańskie zaangażowanie w Wietnamie rosło, przybywało żołnierzy, a helikoptery rozpylały Agent Orange nad polami ryżowymi. Wtedy też niejaki Bobby Picket wydaje swój jedyny przebój, napisany specjalnie na Halloween, Monster Mash. Kawałek o potworach imprezujących w zamku szalonego naukowca. Picket śpiewa ją imitując głos najbardziej znanego Frankensteina w historii, Borisa Karloffa, będącego jednocześnie najbardziej znaną Mumią.



Oprócz Karloffa w kawałku pojawia się również Bela Lugosi, czy też raczej jego udana imitacja. Dracula, wstaje z trumny, i z niedowierzaniem patrzy się na potwory tańczące nowy taniec wymyślony przez kreaturę ożywioną przez szalonego naukowca. Hrabio, twój Transylvania Twist odszedł w zapomnienie, pogódź się z tym.

Piosenka doczekała się licznych coverów i była wykorzystana w wielu filmach, chociażby w tle halloweenowej alko- imprezy. W specjalnym odcinku Shindig z okazji Halloween 65' program współprowadzi sam Boris Karloff,  podczas którego śpiewa Monster Mash. Tworzyszyli mu Jim Doval & The Gauchos. Co ciekawe, cały program można znaleźć na YT, w trzech kawałkach. Niestety, brakuje występu Kraloffa, który został całkiem zgrabnie odtworzony przy pomocy oryginalnej ścieżki dźwiękowej z programu.

Polecam zresztą cały program, bo oprócz Karloffa pojawia się również Ted Cassidy, czyli serialowy Lurch z Rodziny Adamsów. No i te reklamy. Nie byłbym sobą gdybym nie wspomniał o coverze Misfits, dzięki którym poznałem Monster Mash. No to wspominam.



wtorek, 30 października 2012

Geneza

Kiedy z szuflady zaczęły wypełzać znaczne ilości pisaniny popełnionej w ciągu paru ostatnich lat, postanowiłem działać natychmiast. Nie żebym był jakimś wyjątkowo płodnym czy utalentowanym tekstokletą  Po prostu ilość tekstów rozpoczętych i nieskończonych jest znaczna, a od części z nich bije wręcz namiętną grafomanią. Wszystko rozbija się o brak oryginalnych pomysłów niezbędnych do stworzenia czegoś wartego pokazywania. Chociaż nie, to nie brak pomysłów tylko raczej nieumiejętność sensownego ich rozwinięcia. Historia polskiej fantastyki pokazuje jednak, że nawet ciekawe pomysły warte co najwyżej dłuższego opowiadanka, zostają rozciągnięte do czterech tomów (trzy dychy każda) Kłamcy czy jakiegoś innego Wędrowycza. Dodatkowo pisane toto jest językiem przesadnie luzackim, takim wręcz, hoho, młodzieżowym. No i te toporne metafory. Może haker im dopisał.

Pisanie jest łatwe, proste i przyjemne, ale znacznie łatwiejsze jest ocenianie innych, zwłaszcza w internecie. Przy okazji jest okazja nakarmienia wewnętrznej atencyjnej kurwy. Ponadto, od dłuższego czasu nosiłem się z otworzeniem bloga obrazkowego poświęconego kolekcjonowanym przeze mnie napisom na murach, ale wpadło mi do głowy, że odkładają się we mnie znaczne pokłady potencjalnych tekstów, które chętnie bym przeczytał, a że nikt ich nie pisze to napiszę je sobie sam. Tym samym połączę te wszystkie sprawy w jednego bloga poświęconego kulturze, głównie tej z niskiej półki.